KUŞLAR MI KEDİLER Mİ?

KUŞLAR MI KEDİLER Mİ?

Zamanın birinde küçük bir çocuk varmış. Ne zaman sokakta kuşları görse onları besler, aralarında olmaktan büyük mutluluk duyarmış.
Bu sevgiyi bilen anne ve babası ona bir muhabbet kuşu almışlar. Çocuk muhabbet kuşunu çok sevse de, onun kafes içinde olmasına çok üzülüyormuş. Bir süre sonra da kuş ölüvermiş.
Çocuk kuşa o kadar üzülmüş ki, annesi ile onu bir bahçeye birlikte gömmüşler.
Bu arada çocuğun okulunda pek yaramaz başka bir çocuk varmış. Kuş seven çocuk ne kadar sakin ve söz dinleyen bir çocuksa, arkadaşı o kadar yaramaz ve söz dinlemeyen bir çocukmuş.
Ama ikisinin de ortak bir yanı varmış. "Kuşlara olan sevgileri." Bu sevgi onları çok yakın iki arkadaş edivermiş. İkisinin arkadaş olmasına herkes çok şaşırsa da, onlar her gün okuldan sonra bir araya gelerek, yaramaz arkadaşının evinin bahçesinde beslediği güvercinlerle vakit geçirmeye başlamışlar.
Bir süre sonra kuşları seven çocuk, kendi evinin balkonunda güvercin beslemeye karar vermiş. Kararını anne ve babası ile paylaşmış. Balkonları o kadar küçükmüş ki, ancak birkaç güvercin almaları mümkün olmuş.
Güvercin seven çocuk, kuş bakımını kısa sürede öğrenmiş. Onlara o kadar iyi bakıyormuş ki, kuşları yemlerini onun elinden yiyormuş. Güvercinleri başka yüzlerce güvercin de görse, asla başka bir yuvaya gitmiyorlarmış.
Bazen maceralar da yaşıyormuş güvercinler. Örneğin bir gün çıkan aşırı rüzgardan dolayı yuvalarına dönememişler. O gece kuşları seven çocuk ta hiç uyuyamamış.
Bir keresinde en sevdiği güvercinlerden birini martı kovalamış. Zavallı güvercin bir kaç saat sonra uçmaktan bitap düşmüş ve çok susamış bir halde yuvasına dönmüş. Kuşu seven çocuk ona elleri ile su içirmiş.
Başka bir seferde de yaramaz arkadaşı, yuvaya henüz alıştığı için kanatları bantlı olan kuşu yanlışlıkla yüksekten uçurmuş. Kuş az da olsa kanatlarını çırparak yere yumuşak bir iniş yapmış. Üstelik aşağıda bekleyen kediler de olduğu için koşarak kuşu kurtarmaya gitmişler. Neyse ki kedilerden önce ulaşıp kurtarmışlar güvercini.
Ancak bir keresinde de güvercinlerden birisi bahçeye inmiş ve bir kediye yakalanmış. Bu son iki olay sonrası, kuşları seven çocuk, onları sevdiği kadar kedileri sevmemeye başlamış.
Kedilerden hep uzak duran bu çocuk zamanla büyümüş. Çok sevimli bir kızı gelmiş dünyaya.
Kızı ile vakit geçirmek onun için büyük bir keyifmiş tabi ki. Onunla oyunlar oynuyor, birlikte bir yerlere gidiyor, iyi bir baba olmaya çalışıyormuş yani. Ona sevginin önemini hem sözleri hem de davranışları ile öğretmeye çalışıyormuş.
Bir gün baba kız sokakta gezerken bir kedi görmüşler. Kızı kedinin yanına yaklaşmış ve sevmek istemiş. İşte tam o anda büyük bir ikilem yaşamış. Yıllardır sevemediği kediler ve kızına öğretmek istediği sevginin önemi arasında kalmış.
Zor da olsa kızı ile birlikte kediyi sevmiş. Kediye dokundukça ve sevdikçe, aslında kedilerin de ne kadar masum ve sevilmeye muhtaç olduğunu fark etmiş.
Eve döndüklerinde derin bir düşünceye dalmış. Kedileri neden sevmediğini bir kere daha düşünmüş. Kedilerin kuşlara olan yaklaşımını hatırlamış. Bir yandan da sevdiği kedinin tatlılığını düşünmüş.
Bir kaç zaman bu konuyu düşünmüş hep. Ve fark etmiş ki, her canlının bir yaradılış fıtratı, özelliği var. Bu onun kötü olmasından değil, yaratılıştan gelen doğal bir özelliği.
O günden sonra kedileri de olduğu gibi kabul etmeye başlamış. Böyle olduğunda kedilere olan sevgisi de günden güne artmış. Üstelik kızı da onun gibi kuşları da çok seviyormuş.
İkisi de hem kedileri hem kuşları çok severek hayatlarına sevgi dolu devam etmişler.

Yorumlar

Popüler Yayınlar