KİTAP SATAN ÇOCUK
![]() |
KİTAP SATAN ÇOCUK |
Ancak yeni kitaplar okumak istiyordu. Hem dedesinden kalan kitaplar biraz da eskimiş ve yıpranmıştı.
Yeni kitap almak için babasından para istemesi gerekiyordu. Para istese babasının hiç itiraz etmeden vereceğini bilse de, ona yük olmak istemiyordu. "Kendi ayaklarım üzerinde dura bilmeliyim" diye düşündü. Aklına dedesinin kitaplarını satarak para kazanmak, kazandığı para ile de yeni kitaplar almak geldi.
Ancak bu eski ve yıpranmış kitapları kim alırdı ki? Bu sorunun cevabını bulabilmek için şehirdeki kitap satan dükkanları gezmeye karar verdi.
İlk girdiği dükkandaki adam, eski kitap almadığını söyledi. Ama çocuk vazgeçmedi. Bir başka kitapçıya gitti. O ise ona; " ben eski kitap almıyorum ama şu karşı caddede bir antikacı var. Dilersen ona bir sor" diye yönlendirdi.
Çocuk caddenin karşısına elinde dedesinden kalan bir kaç kitapla birlikte yürüdü. Heyecanla başını antika dükkanından içeri doğru uzattı. İçerisi eski ahşap mobilyalar, bir sürü resim ve süslü vazo ile doluydu. Bir anda sessizliği bozan güçlü bir ses; "Buyur evlat" dedi.
Sakallı, kocaman mavi gözleri olan iri gövdeli bu adam başlangıçta biraz korkutucu geldiyse de, çocukta bir güven oluşturmuştu.
Kendinden emin bir sesle konuşmaya çalışarak "merhaba, benim elimde dedemin çok değerli kitapları var. Onları isterseniz size satabilirim" dedi.
Bu kendinden emin tavır antikacının çok hoşuna gitmişti. "Gel bakalım neymiş o kitaplar" diye çocuğu içeri davet etti. Bir masanın etrafına oturdular ve antikacı kitapları incelemeye başladı. İyice cesaretlenen çocuk; "Bu kitaplar çok değerli" dedi. Antikacı "neden değerliymiş bakalım, pek yıpranmışlar bunlar neden satın alayım ki?" diye sordu.
Çocuk ; "Onlar yıpranmış olabilir, ama her bir sayfasında dedemin göz geçirmişliği, üzerine aldığı notlar, yani hatıralar var. Değerli olan işte onlar" deyince antikacı gülümsedi ve içinden "aferin işte akıllı çocuk" diye geçirdi.
Sonra "peki kaç para istiyorsun" bu kitaplara diye sordu. Çocuk bu soruyu hiç düşünmemişti. Yeni kitaplar ne kadar, bu kitaplar kaç para eder hiç bir fikri de yoktu.
Antikacı durumu anladı ve bu güzel yürekli çocuğu üzmemek adına başka bir soru sordu; "evlat sen kazanacağın para ile ne yapacaksın?"
"Kendime yeni kitaplar alacağım" diye cevapladı çocuk. Bunun üzerine adam "tamam, sen şimdi almak istediğin kitapların fiyatını git ve öğren. O kitaplar ne kadar tutuyorsa ben sana yetecek kadar para vereceğim. Üstelik yeni kitaplarını okuduktan sonra yine bana satabilirsin. Böylelikle hep yeni kitap alabilirsin" dedi.
Çocuk o kadar mutlu olmuştu ki, koşarak caddenin karşısındaki kitapçıya gitti. Uzun bir zaman okuduğu kitapları antikacıya sattı ve karşılığında aldığı para ile yeni kitaplar satın aldı.
Çocuk büyüdü ve bir okulun müdürü oldu. Bir gün kapısı çalındı ve içeri yüzü pek bir tanıdık olan iri bir adam girdi. "Beni hatırladın mı" diye sordu okul müdürüne. Müdür adamın gözlerine biraz baktıktan sonra "sen antikacısın" dedi ve yerinden kalkıp sevinçle antikacı amcasını kucakladı.
Antikacı ona "okulunuzun kütüphanesine kitap hediye etmeye geldim" dedi. "Kitaplar aşağıda arabada duruyor, istersen birlikte bakalım" dedi ve aşağıda bekleyen içi kitap dolu arabanın yanına gittiler.
Okul müdürü kitapları eline aldığında çok şaşırdı. Çünkü bu kitaplar, çocukluğunda antikacıya sattığı kitaplardı. Şaşkınlıktan hem dona kalmış, hem de çok duygulanmıştı. Gözleri dolu bir şekilde "sen bunları satmamış mıydın? diye sordu.
Antikacı; "sen o kadar akıllı ve kitapları önem veren bir çocuktun ki, yeni kitaplar okuyabilmek için çok sevdiğin dedenin kitaplarını bile satmaya razı olmuştun. Sen kitap okumak için sevdiğin bir şeyi feda edebiliyorsan, ben de senin için kazandığım paradan feda edebilirim diye düşündüm." dedi.
Okul müdürü bir kere daha antikacıya sarılarak, "sen çok iyi bir insansın, kitaplar kadar senden de çok şey öğrenmiş oldum" dedi ve bütün günü geçmişteki tatlı hatıralardan sohbet ederek geçirdiler



Yorumlar
Yorum Gönder