SAATÇİ VE BAŞKAN

SAATÇİ VE BAŞKAN

Bir zamanlar kasabanın birinde bir saat tamircisi yaşarmış. Bu tamirci, ona gelen her saati öyle ustalıkla tamir edermiş ki, o saat bir daha kolay kolay bozulmazmış. Üstelik kimsenin tamir edemediği saatleri bile o tamir edebilirmiş.

Bu saatçinin namı almış yürümüş. Kasabadan şehrine, şehrinden ülkesine ve hatta dünyaya kadar duyulmuş ustalığı.

Saatçinin bu kadar meşhur olmasından rahatsız olanlar da varmış tabi. Kasabanın başkanı, saatçi ile çocukluktan beri yarışmakta olan bir adammış. Oysa bizim saatçi hiçbir zaman onunla yarışmaz, kendi dünyasında yaşayıp gidiverirmiş.

Başkan bir gün şehrin merkezindeki saat kulesinin bozulduğunu duyuruvermiş tüm kasabaya. “Bu saati de bizim saatçi tamir eder herhalde” diyerek saatçiyi de mecbur etmiş saate bakmaya. Her ne kadar saatçi “ben kol ve ev saatlerinden anlarım” dediyse de dinletememiş.

Saatçi almış malzemelerini gelmiş saat kulesine. Büyükçe bir merdiven ile tırmanmış kulenin saat bölümüne. İncelemiş incelemiş lakin bir sorun bulamamış. Bu arada kalabalık toplanmış başına. Halk kendi arasında fısıldaşmaya başlamış; “yapamayacak galiba”.

Saatçi boncuk boncuk terlerken, Başkan da keyifle onun bu halini izliyormuş. Tam da o sırada saatçinin aklına ustasının söylediği şu söz gelmiş. “Evladım acele ile işler yürümez, bazen bir durup dinlenmek, biraz düşünmek lazım”. Bunun üzerine saatçi halka dönüp, ben bu saati tamir etmeye başladım, işin sağlam olması için bir gün beklemek gerekiyor” deyip evine dönmüş.

Saatçinin yakın arkadaşı yanına gelip “neden yalan söyledin?” deyince de “hayır yalan söylemedim, dinlenmek sağlam iş yapmanın bir gereği değil midir? Ben de dinlenmeye ve düşünmeye karar verdim, hepsi bu” diye cevap vermiş.

O gece “gün doğmadan neler doğar, ya nasip” deyip uykuya dalıvermiş. Rüyasında yaz ayında yaprakları solan bir ağaç görmüş. Ağacın dallarına tırmanmış bakmış ama bir sorun yok. Tekrar aşağı indiğinde ağacın gövdesini halatların sardığını fark etmiş. Halatları açtıkça, ağacın da yaprakları yeşillenmeye başlamış. Uyandığında bu garip rüyayı düşünerek saat kulesini tamir etmek üzere koyulmuş yola.

Saatçi, rüyasını anlamaya çalışmaktan alıkoyamıyormuş kendini. Tamir aklından tamamen çıkıvermiş yol boyunca. Vardığında tam merdivenle kuleye tırmanacakken, rüyasından da yola çıkarak “Ben neden kuleye tırmanıyorum ki, gövdesine hiç bakmadım” diyerek kulenin gövdesini incelemeye başlamış. Bir de ne görsün, kulenin küçük bir kapısı mevcut. Kapıyı yavaşça açmış, içeri girivermiş.

Kulenin içinde uzunca bir sopa, saatin dişlilerine dayanmış ve dönmesini engelliyormuş. Sopayı oradan alıvermiş. Üstelik içeride Başkan'ın kullandığı ve herkesin bildiği şapkası da varmış. Saatçi bu işi Başkan'ın tertip ettiğini anlamış.

Eline sopayı ve şapkayı da alıp dışarı çıkmış. Saatin çalışmaya başladığını gören halk çılgınca alkışlamaya başlamış. “Bu sopayla şapka da neyin nesi?” diye sormuş kalabalıktan biri.

Saatçi her zamanki nazik ses tonu ile “Bu sopa işi sağlam yapmamı sağladı. Bu şapka da Başkanımızın bana olan güven ve teşekkürünü gösteriyor. İçeride bana hediye olarak bırakmış” diyerek cevap vermiş.

Başkan utanmış bir şekilde saatçinin yanına gelip kulağına şöyle fısıldamış “iyi insan olmak ne demek şimdi çok iyi anladım”.

Yorumlar

Popüler Yayınlar