TAVŞANLARI SEVEN KÖY

TAVŞANLARI SEVEN KÖY


Dağların ortasında, yemyeşil ağaçlar içinde, tertemiz bir havası olan ve güzel insanlar ile dolu bir köy varmış.

Köyde yaşayan herkes tavşanları çok sever, her aile bahçesinde mutlaka en az bir tavşan beslermiş. Bu köyün tam orta yerinde bir de tavşan heykeli bulunurmuş. Bir düğün yapılacaksa bu heykelin etrafında toplanılırmış. Bir duyuru yapılacaksa mutlaka tavşan heykelinin oradan seslenirlermiş köylüye. Bayramlarda burada toplanılır, iki arkadaş buluşacak ise heykel önünde buluşurmuş. Hatta zaman zaman bu heykelin etrafında masalar kurulur, bütün köylünün katıldığı yemekler düzenlenirmiş.

Bir gün bu güzel köyü gezmek üzere bir aile gelmiş. Anne, baba ve çocuktan oluşan bu aileyi, geldiklerinde köyün muhtarı karşılamış. Onları kendi evinde misafir etmiş.

İlk gün akşam evde başlamış bir sohbet. Muhtar; "Köyümüze hoş geldiniz. Müsaade ederseniz sizi ben gezdirmek isterim. Bu köyü çok iyi bilirim. Sizi hem bilgilendirir, hem de güzelce gezdiririm" demiş.

Ailenin babası da bu teklifi memnuniyetle karşılamış. "Yalnız bizim çocuk çok meraklıdır, ilginç sorular sorabilir karışmam ona göre" demiş çocuğun babası.

Muhtar kendinden emin bir halde; "Tabi" demiş. "Ne isterse sorabilir bana".

Ertesi gün sabahtan kalkıp mis gibi bir sabah kahvaltısı etmişler. Karınları iyice doyunca çıkmışlar yola.

İlk olarak köyün yaylalarına çıkmışlar. Hafif esen rüzgarda taze kekik, nane ve çiçek kokuları ile harika bir yayla imiş burası. Muhtar başlamış anlatmaya; "Biz her yaz bu güzel yaylalara gelir, piknik yapar, eğlenceler düzenleriz. Burada yetişen bitkiler de çok şifalıdır..."

Muhtar anlatırken bir yandan da çocuğu gözlemliyor, "Acaba bana ne soracak" diye içinden geçiriyormuş. Ama çocuk yaylada hiçbir soru sormamış. Muhtarın keyfi ve kendine güveni giderek artmaya başlamış.

Daha sonra köyün tarihi yerlerini gezmeye başlamışlar. Antik eserler, tarihi hamamlar, çarşı pazar.... Muhtar anlattıkça anlatıyor, çocuk ise beklenenin aksine tek bir soru dahi sormuyormuş. Muhtar içinden "her halde bana bugün hiç soru sormayacak, iyi iyi" diye geçirmeye başlamış.

En son köyün tam ortasında bulunan tavşan heykelinin yanına gelmişler. Muhtar, en zor bölgeleri detayıyla anlatmanın ve artık en iyi bildiği yere gelmenin rahatlığıyla gülümsüyormuş. "Bu da bizim meşhur tavşan heykelimiz" demiş geniş bir gülümseme ile. Tam bu sırada çocuk; "Bu heykeli ne sebeple yapmışlar?" diye sormuş.

Muhtar bir anda buz kesmiş. Yıllardır etrafında toplandıkları ve köyün bu en meşhur simgesinin neden yapıldığına dair hiç bir fikri olmadığını fark etmiş.

Ancak sorunun cevabını bilmediğini de belli etmeye hiç niyeti yokmuş. Aklına bir fikir gelmiş ve oradan geçen bir köylüye "Söyle bakalım, bu misafirimiz heykeli ne sebeple yaptığımızı soruyor, hadi cevap ver" demiş. Böylelikle soruyu herhangi bir köylünün dahi bilebileceği imajı vermek istemiş. Saf ve iyi niyetli köylü yapıştırmış cevabı ; "Ben bilmiyorum. Sen muhtar değil misin? Neden bana soruyorsun?"

Köylünün bu cevabı üzerine muhtarın kaçacak yolu kalmamış ve, "Doğrusu bu sorunun cevabını ben de bilmiyorum" demiş.

"Peki" demiş çocuk, "Kim bilebilir bu sorunun cevabını?" Muhtar şöyle bir düşünmüş ve "Bilse bilse köyümüzün en yaşlısı bilir"diyerek, Ali amca'ya gitmeye karar vermiş.

Çocuk, ailesi ve muhtar koyulmuşlar yola, varmışlar Ali amcanın evine. Olanı biteni anlatıp, sormuşlar "neden bu heykel yapıldı" diye.

Tatlı Ali amca, çocuğun başını okşamış ve "öncelikle aferin benim akıllı yavruma. Güzel soru, öğrenmenin başıdır" deyip başlamış yavaş yavaş anlatmaya.

"Yıllar önce düşman topraklarımızı işgal etmişti. Onlarla savaşırken, köyümüzde bulunan tavşanlar onların cephaneliklerindeki malzemeleri kemirmiş, böylelikle bize yardımcı olmuşlardı. Biz o gün bu gündür tavşanları çok severiz. Bu sebeple de köyün tam orta yerine bir tavşan heykeli yaptırdık" demiş.

O yaz, köyde harika günler geçiren çocuk, okulların başlaması ile birlikte memleketine geri dönmüş. Muhtar onları uğurlarken ; "Seneye sizi mutlaka bekliyorum" diyerek aileyi uğurlamış.

*Ertesi yıl köye gelen çocuk büyük bir sürprizle karşılaşmış. Köyün tam ortasında tavşan heykelinin hemen yanı başında kendi heykelinin yapıldığını görmüş. Muhtar ona "Bize çok önemli bir değerimizi hatırlattığın ve öğrenmemize vesile olduğun için senin heykelini yapmaya karar verdik" demiş. Çocuk çok ama çok mutlu olmuş. O gece köyün meydanında büyük bir yemek verilmiş ve tüm köylü katılarak bu güzel günü mutlulukla birlikte geçirmiş.

*Hikayenin bu bölümü Nehir Bostancıoğlu tarafından oluşturulmuştur.

Yorumlar

Popüler Yayınlar