YARAMAZ TREN VAGONLARI

YARAMAZ TREN VAGONLARI

Tren vagonları o gün çok heyecanlıydı. Hepsi yeni bakımdan çıkmış, koltukları yenilenmiş, daha önce açılmayan camları tamir edilmiş, hatta güzel kokmaları için içlerine kokular dahi konulmuştu. Neşe içinde ambarda bekleyen vagonlar birbirleri ile şakalaşıyor ve gülme sesleri ta dışarıdan duyuluyordu.

Bir süre sonra vagonlarda bir merak başladı. Acaba bu sefer nereye yol alacaklar, kim bilir hangi yolcuları taşıyacaklar ve ne hoş hikayelere tanıklık edeceklerdi. Bu sırada kapılar açıldı ve her biri sıralanmak üzere dışarı çıkmaya hazırlandılar.

Tam da bu anda bir telaş aldı ortalığı. Vagonlardan bir tanesi "ben en ön vagon olacağım" deyince bir diğeri "hayır ben" diye cevapladı. Birden sesler yükselmeye başladı ve ortalık karıştı. Üstelik hepsi birden en ön vagon olmak için hareket edince birbirine çarpmaya başladılar.

Neyse ki bir süre sonra lokomotif geldi ve "Hey arkadaşlar nedir bu telaşınız?" diye sordu. Her bir vagon aynı anda konuşmaya kalkınca, "hele bir sakin olun neler oluyor biriniz söylesin" diye seslendi. Vagonlardan birisi " ben en ön vagon olmak istiyorum, ama herkes en ön vagon olmak istiyor bu yüzden anlaşamıyoruz" diye cevap verdi.

Lokomotif derin bir nefes aldı ve "peki o zaman bir kaç soru soracağım, sonra kim en ön vagon olacak karar verelim" dedi.

İlk soruyu söz alan vagona sordu. "Geçtiğimiz yolculukta en çok aklında kalan ve hoşuna giden şey neydi?"

Vagon biraz düşündükten sonra "Benim yolcularım çocuklardı, yolda o kadar çok gülüp eğlendiler ki, ben de gülmekten yolun nasıl bittiğini anlamadım bile" dedi.

Lokomotif bir başka vagona döndü ve " peki senin gitmeyi en çok sevdiğin yer neresi?" diye sordu

Vagon ; "Benim için gittiğim yerin önemi yok. Ama özellikle dağlar ve yüksek ağaçların olduğu yerlerden geçmeye bayılıyorum. Yazın yemyeşil, kışın bembeyaz oluyorlar ya, işte o manzaradan geçmek gibisi yok"

Lokomotif son bir vagona dönerek; "Bana bir yolculuk anını anlatır mısın?" diye sordu.

Vagon; " Bir defasında bir yolcu taşımıştım. Ailesi ile yıllarca görüşmemiş. Yol boyunca hep onlardan bahsetti. İndiği istasyonda ailesi onu karşılayacaktı. Ama indiğinde kimseyi göremedi. Tam bana yaslanıp ağlamaya başlamıştı ki, ailesinin sesini duydu ve mutluluktan bana iyi ki varsın tren diye sarıldı. O anı hiç unutamam" dedi.

Lokomotif biraz durdu ve tüm vagonlara "şimdi hepinize soruyorum, yaşadığınız tüm bu güzelliklerde hangi sırada olduğunuzun ne önemi var?" diye seslendi. Vagonlar hüzünlü bir şekilde suskun kaldılar.

Bunun üzerine lokomotif güldü ve " hadi bırakın hüzünlenmeyi, harika anılar biriktirmek üzere yollar bizi bekler " dedi. Yüzleri gülmeye başlayan vagonlar sakin bir şekilde lokomotifin arkasına geçip, mutlu bir yolculuğa doğru cufcufladılar.

Yorumlar

Popüler Yayınlar